Nastolatkowie z obturacyjną kardiomiopatią przerostową (HCM), którzy otrzymywali lek mawakamten, wykazali istotną poprawę gradientu w drodze odpływu lewej komory (LVOT), będącego miarą stopnia utrudnienia przepływu krwi w sercu, w porównaniu z pacjentami otrzymującymi placebo. Wyniki pochodzą z niewielkiego badania zaprezentowanego podczas American College of Cardiology’s Annual Scientific Session (ACC.26). Jest to pierwsze badanie oceniające mawakamten u pacjentów poniżej 18. roku życia.
„Wyniki te są bardzo obiecujące” – powiedział dr Joseph William Rossano, kierownik kardiologii w Children’s Hospital of Philadelphia i główny autor badania. „Pacjenci czują się lepiej, a funkcja ich serca ulega poprawie”.
Kardiomiopatia przerostowa jest chorobą genetyczną, w której dochodzi do pogrubienia mięśnia sercowego, co prowadzi do zmniejszenia objętości jam serca i potencjalnego upośledzenia jego funkcji pompującej. W wielu przypadkach pogrubiały mięsień ogranicza przepływ krwi z lewej komory do aorty – stan ten określany jest jako obturacyjna postać HCM. Objawy obejmują ból w klatce piersiowej, zawroty głowy, duszność oraz obrzęki, a choroba może prowadzić do niewydolności serca i zgonu.
Choć schorzenie może pozostawać nierozpoznane przez wiele lat, dzieci i młodzież z rozpoznaniem obturacyjnej HCM częściej prezentują cięższy przebieg choroby. W tej grupie większe jest ryzyko rozwoju niewydolności serca oraz konieczności zastosowania mechanicznego wspomagania krążenia lub przeszczepienia serca. Jednocześnie dostępne terapie stosowane u dorosłych często wykazują ograniczoną skuteczność lub bezpieczeństwo w populacji pediatrycznej.
Mawakamten jest lekiem pierwszym w swojej klasie, który zmniejsza siłę skurczu mięśnia sercowego poprzez hamowanie miozyny – białka kluczowego dla mechanizmu skurczu. Preparat jest obecnie zatwierdzony przez U.S. Food and Drug Administration do leczenia dorosłych pacjentów z obturacyjną HCM.
„Lek ten został zaprojektowany specjalnie do leczenia kardiomiopatii przerostowej i oddziałuje na podstawowy mechanizm patofizjologiczny choroby. To kierunek, do którego powinna dążyć współczesna medycyna – terapie celowane na przyczynę schorzenia” – podkreślił Rossano.
Do badania włączono 44 pacjentów z obturacyjną HCM w wieku 12–17 lat z Ameryki Północnej, Europy i Australii. U wszystkich stwierdzano objawy niewydolności serca ograniczające aktywność, szczytowy gradient LVOT powyżej 50 mmHg oraz prawidłową frakcję wyrzutową lewej komory (powyżej 60%). Uczestników losowo przydzielono do grupy otrzymującej mawakamten lub placebo przez okres 28 tygodni.
Pacjenci leczeni mawakamtenem osiągnęli istotną poprawę w głównym punkcie końcowym badania – zmianie gradientu LVOT podczas próby Valsalvy. Średni spadek wyniósł 48,5 mmHg w grupie aktywnej w porównaniu z 0,5 mmHg w grupie placebo. Istotne statystycznie korzyści odnotowano również w odniesieniu do drugorzędowych punktów końcowych, takich jak gradient spoczynkowy LVOT, maksymalna grubość ściany lewej komory, maksymalny pobór tlenu oraz objawy kliniczne, w tym zmęczenie i duszność.
Dodatkowo u pacjentów przyjmujących mawakamten obserwowano spadek stężenia troponin i peptydów – markerów uszkodzenia mięśnia sercowego – podczas gdy w grupie placebo wartości te wzrastały. Sugeruje to, że terapia może nie tylko spowalniać progresję choroby, ale również częściowo odwracać istniejące uszkodzenia.
„Poza redukcją objawów widzimy sygnał wskazujący na korzystną przebudowę serca, co może wpływać na naturalny przebieg choroby. Wyniki sugerują, że rozpoczęcie terapii we wczesnym wieku może mieć szczególne znaczenie, zanim dojdzie do wieloletniego uszkodzenia mięśnia sercowego. Konieczne są jednak dalsze obserwacje długoterminowe” – zaznaczył Rossano.
Uzyskane wyniki są zgodne z wcześniejszymi badaniami przeprowadzonymi u dorosłych pacjentów z HCM. Nie odnotowano istotnych sygnałów dotyczących bezpieczeństwa – częstość działań niepożądanych była porównywalna w obu grupach, a frakcja wyrzutowa nie uległa znaczącemu pogorszeniu.
Badanie miało jednak ograniczenia, w tym niewielką liczebność próby, stosunkowo krótki czas obserwacji oraz dominację populacji białej. Planowane jest dalsze monitorowanie pacjentów przez co najmniej 50 tygodni. Przyszłe badania mogą objąć młodsze dzieci oraz inne fenotypy kardiomiopatii przerostowej.
Badanie zostało sfinansowane przez Bristol Myers Squibb, producenta mawakamtenu.
Źródło: American College of Cardiology
